جابر آورده است ، مىگويد : « رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم در خطبهاش حمد و ثناى الهى را چنان كه او را سزاست ، مىگفت ، سپس فرمود : هر كه را ( براساس شايستگيش ) خدا هدايت كند ، كسى او را گمراه نسازد و كسى را كه ( براساس انتخاب خودش ) خداوند گمراه سازد ، كسى نتواند هدايتش كند ، براستى كه درستترين كلام و سخن ، كتاب خدا و بهترين هدايت ، هدايت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم است و بدترين كارها بدعتهاست و هر بدعتى ضلالت و هر ضلالتى در آتش است . سپس مىفرمود : من و رستاخيز مثل اين دو ( انگشتانم ) مبعوث شدم . چنان بود كه هر گاه از قيامت ياد مىكردند گونههايش سرخ مىشد و صدايش بلند و سخت خشمگين مىگشت گويى كه بامداد و شامگاه سپاهى را هشدار مىدهد ! سپس فرمود : هر كه مالى از خود بجا گذارد مال خانوادهء اوست و هر كه بدهى و ملكى بجا گذارد به من و يا به على عليه السلام مربوط است و من به مؤمنان سزاوارترم . »
ابونعيم مىنويسد : اين حديث صحيح از قول محمّد بن على عليهما السلام ثابت است وكيع و ديگران آن را از ثورى روايت كردهاند . « 1 »
65 - از سفيان به نقل از امام صادق از قول پدرش عليهما السلام ، از جابر آورده است كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : « چگونه آسوده باشم در حالى كه صاحب صور ( عزرائيل ) آن را به دست گرفته و آماده شده است و گوش به شنيدن فرمان الهى است تا دستور برسد و در صور بدمد ؟ گفتند : يا رسول اللَّه ! به ما چه دستور مىدهيد ؟ فرمود : بگوييد : خدا ما را بس است و او نيكو ياور و وكيل است . » . « 2 »
هامش
( 1 ) - حليّة الأولياء : 3 / 189 .
( 2 ) - همان .