حديث جابر جعفى
117 - طبرى امامى ( شيعى ) از جابربن يزيد جعفى نقل كرده است ، مىگويد : هيجده سال به سرورم امام باقر عليه السلام خدمت مىكردم ، همين كه خواستم بيرون روم و خداحافظى كردم گفتم : مزد مرا بدهيد ! فرمود :
« جابر ! پس از هيجده سال ؟ » گفتم : آرى ، شما درياى بىپايانى هستيد كه انتها ندارد !
فرمود : « جابر ! از طرف من به شيعيانم سلام برسان و به آنها اعلام كن كه بين ما و خداى عزّوجلّ هيچ خويشاوندى نيست و كسى به خدا نزديك نمىشود مگر به وسيلهء طاعت .
اى جابر ! هر كه خدا را اطاعت كند و ما را دوست بدارد ولىّ ما است و هر كه خدا را نافرمانى كند محبّت ما سودى به حال او ندارد . اى جابر ! چه كسى است كه از خدا بخواهد و او عطا نكند يا به او توكّل كند و خداوند او را كفايت نكند و يا به او اعتماد نمايد ، او را نجات ندهد ؟
اى جابر ! دنيا را به منزلهء جايى بدان كه در آن فرود آمدهاى و مىخواهى به روى . و آيا دنيا چيزى جز مركبى است كه در خواب مىبينى او را سوار شدهاى بيدار كه مىشوى مىبينى روى بسترت هستى مركبى در كار نيست و لجام آن را در دست ندارى . يا مانند جامه اى است كه در بر دارى يا كنيزى كه با او همبسترى !
اى جابر ! دنيا در نظر خردمندان مانند جابجايى سايه است . لااله الا اللَّه يار و ياورى براى اهل دعوت آن است و نماز وسيلهء ثبات اخلاص و دورى از كبر ، و زكات باعث افزايش روزى ، روزه و حج باعث آرامش دلهاست و قصاص و حدود باعث حفظ خونهاست و حق ما اهل بيت باعث