بهشت دنيا
1 - محمّدبن يعقوب ( كلينى ) از ضريس كناسى نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام پرسيدم : مردم مىگويند : آب فراتى كه ما مىخوريم از بهشت مىآيد ، چگونه است با اين كه آن از طرف مغرب مىآيد و چندين چشمه و آب درهها به آن مىريزد ؟ امام باقر عليه السلام فرمود :
« من هم مىشنوم ؛ خدا را بهشتى است كه آن را در مغرب آفريده است و آب فرات شما از آنجا بيرون مىآيد و ارواح مؤمنان هر شامگاه از قبرها به آن سمت بيرون مىروند و به سراغ ميوههاى آنجا مىروند ؛ از آنها مىخورند و در آنجا برخوردارند و با هم ديدارى مىكنند و آشنا مىشوند .
چون صبح طلوع كند ، به سرعت از بهشت درآيند و بين آسمان و زمين در هوا هستند ، در حال رفتن و سرِ انگشتان پرواز مىكنند و چون آفتاب طلوع كند از قبرشان سركشى مىكنند و در هوا يكديگر را مىبينند و هم را مىشناسند .
فرمود : « خدا را در مشرق دوزخى است كه آن را آفريده است ، تا ارواح كافران را جا دهد از زقّوم آنجا مىخورند و از آب جوشان آن شب را مىآشامند ، چون فجر طلوع كند به سرعت جانب بيابانى در يمن به نام برهوت كه از آتشهاى دنيا گرمتر است فرود آيند ؛ در آنجا هستند يكديگر را مىبينند و هم را مىشناسند ! چون شب شود دوباره به داخل آتش بر مىگردند و آنها تا روز قيامت در اين حالند » .
راوى مىگويد : گفتم : خداوند امر شما را اصلاح كند ! حال يكتاپرستان مقرّ به نبّوت محمّد صلى الله عليه و آله و سلم از مسلمانان گنهكارى كه مىميرند ولى امامى