مىمانند و بعضى هم عمر طولانى مىكنند تا پير مىشوند ، چرا چنين است و چه دليلى دارد ؟
امام عليه السلام فرمود : « خداى تبارك و تعالى از خود مردم به تدبيرى كه دربارهء خلق دارد سزاوارتر است و او آفريدگار و مالك ايشان است ، بنابراين اگر مانع از عمر زياد ايشان مىشود مانع چيزى است كه مال خلق نبود و كسى را كه عمرى مىدهد باز هم چيزى را مرحمت كرده است كه از آن خلق نبوده است ، پس در آنچه داده تفضّل كرده و در آنچه نداده به عدالت عمل كرده است و كسى را حق سؤال از عمل او نيست بلكه اين بندگانند كه مورد سؤال واقع مىشوند . »
جابر مىگويد : گفتم : يابن رسول اللَّه ! چگونه از كار خدا حق سؤال نيست ؟ فرمود :
« چون او كارى نمىكند مگر مصلحت و حكمت باشد و او متكبّر جبّار واحد قهّار است ! بنابراين هر كس در دلش چيزى باشد نسبت به آنچه خداوند مقرّر كرده است كافر شده و هر كه به چيزى از اعمال او معترض شود ، حق را انكار كرده است ! » . « 1 »
4 - همو از جابر به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، فرمود : « هر كس فرزندانى را پيش از خود به آخرت فرستد ( اولادش پيش از او بميرند ) راضى به رضاى خدا باشد ، همان اولاد به اذن خدا او را از آتش دوزخ باز دارند » . « 2 »
5 - ورّام بن ابى فراس به اسناد خود از امام باقر عليه السلام نقل كرده است كه
هامش
( 1 ) - توحيد : ص 397 .
( 2 ) - ثواب الأعمال : ص 233 .