سورهء نساء
1 - علي بن ابراهيم از ابوالجارود به نقل از امام باقر عليه السلام آورده است ، دربارهء قول خداى تعالى :
« يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا يَحِلُّ لَكُمْ أَنْ تَرِثُوا النِّساءَ كَرْهاً . . . »
« 1 » فرمود : « برخى از قبايل عرب در زمان جاهليّت در ابتدايى كه اسلام آوردند ، وقتى كه فاميل يا دوست نزديك كسى مىمرد و زنى داشت ، آن مرد جامهء خود را روى آن زن مىانداخت و با همان مهريهء دوستش كه قبلًا تعيين كرده بود وارث نكاح آن زن مىشد همان طورى كه وارث مال آن مرد بود . همين كه ابوقيس بن اسلب از دنيا رفت محصنبن ابوقيس جامهء خود را روى زن پدرش انداخت و آن زن كبيثه دختر معمربن معبد بود و وارث نكاح آن زن شد سپس او را واگذارد ، نه با او آميزش مىكرد و نه نفقه مىداد ، آن زن نزد رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم آمد و گفت : ابوقيسبن اسلب مرد پسرش محصن وارث نكاح من شد ولى نه با من آميزش كرده و نه نفقه مىدهد و مرا آزاد هم نمىكند تا نزد كسانم بروم .
رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم فرمود : به خانهات برگرد ، اگر خداوند دربارهء تو حكمى صادر كند ، اعلام خواهم كرد . پس اين آيه نازل شد :
« وَ لا تَنْكِحُوا ما نَكَحَ آباؤُكُمْ مِنَ النِّساءِ إِلَّا ما قَدْ سَلَفَ إِنَّهُ كانَ فاحِشَةً وَ مَقْتاً وَ ساءَ سَبِيلًا » .
« 2 » آن زن
هامش
( 1 ) - نساء / 19 : اى افراد با ايمان ! براى شما حلال نيست كه از زنان از روى اكراه ( و ايجاد ناراحتى ) ارث ببريد .
( 2 ) - نساء / 22 : با زنانى كه پدران شما با آنها ازدواج كردهاند هرگز ازدواج نكنيد مگر ازدواج هايىكه ( پيش از نزول اين حكم ) انجام شده است . زيرا اين كار عمل زشتى است ؛ عملى موجب تنفّر و روش نادرستى است .