بندگان مؤمنم بندگانى هستند كه امر دينشان استوار نگردد جز با تنگدستى و مستمندى و بيمارى جسمانى ، من آنها را به ندارى و مستمندى و بيمارى گرفتار مىكنم و بدين وسيله آنها را مىآزمايم تا امر دينشان اصلاح شود و من داناترم به آنچه امر دين بندگان مؤمنم بدان وسيله راست مىگردد . به يقين بعضى از بندگانم در پرستش من كوشا هستند و به خود رنج مىدهند و از خواب و بستر لذّت خود برخاسته و در شبها به ياد من نماز شب مىخوانند و خود را در عبادت من به زحمت مىاندازند ولى من يك شب خواب سبك ( چُرت ) را بر او عارض مىكنم براى خيرخواهى و ماندگارى او تا بامدادان بخوابد و بامداد از خواب برخيزد و خود را دشمن دارد و زبون بيند و اگر او را براى آنچه از عبادت مىخواهد به حال خود رها سازم ، خودبين گردد و اين خودبينى او را به فتنه كشاند و از اين راه به او حالى دست دهد كه هلاك گردد به خاطر عُجب از كردارهايش و به دليل از خود راضى بودنش تا آنجا كه گمان برد بر تمام عابدان برترى دارد و از تقصير در عبادت وارسته گشته است ، در اين صورت از من دور مىگردد و به گمان خود به من نزديك مىشود !
بنابراين نبايد آنها كه عمل خوب مىكنند به اعمال خود متكى باشند ؛ همان اعمالى كه براى درك ثواب و دريافت اجر از من انجام مىدهند .
زيرا اگر آنها خود را زحمت دهند و عمرشان را در عبادت من سپرى كنند باز هم در عبادت من تقصير كارند و به حقيقت عبادت من نرسند ؛ در آنچه از كرامت و نعمت من در بهشت و درجات بلند در جوار من مىجويند . ولى بايد به رحمت من اعتماد كنند و به فضل و بخشش من
مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — صفحة 452
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٤٥٢