يعنى نسبت به آنچه هم پيمان شدهاند كه اگر خدا محمّد صلى الله عليه و آله و سلم را از دنيا ببرد ، نگذارند امر امامت در بنىهاشم بماند . سپس در دلهاى خود گرفتگى و ناگوارى احساس نكنند نسبت به حكمى كه صادر كنى دربارهء قتل يا عفو آنها به خوبى تسليم باشند » . « 1 »
9 - از فضيل نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام نگاهى به مردمى كرد كه دور كعبه طواف مىكردند ، فرمود : « در زمان جاهليت هم همينطور طواف مىكردند ، البته دستور دادند كه اطراف كعبه طواف كنند .
سپس به نزد ما در آيند و ولايت و دوستى خود را به ما اعلام نمايند و يارى خود را بر ما عرضه كنند . » سپس اين آيه را تلاوت فرمود :
« فَاجْعَلْ أَفْئِدَةً مِنَ النَّاسِ تَهْوِي إِلَيْهِمْ
« 2 »
» .
« 3 »
10 - از ابوعبيده نقل كرده است ، مىگويد : از امام باقر عليه السلام شنيدم ، وقتى كه مردم را ديد و اعمال آنها را ملاحظه كرد ، فرمود : « اين اعمال آنها به مانند كارهاى دوران جاهليت است ، هان ! به خدا كه اينها چنين مأموريتى را ندارند ، آنچه دستور دارند اين است كه حج را به جا آورند و به نذر خود وفا كنند و نزد ما آيند و ولايت خود را به ما اظهار كنند و
هامش
( 1 ) - كافى : 1 / 391 . مرحوم مجلسى مىنويسد : در كلمه « جاؤُكَ » خطاب متوجه اميرالمؤمنين است . زيرا التفات از خطاب به غيبت و سپس عود به خطاب در كلمات عرب بسيار نادر است . . . - م .
( 2 ) - ابراهيم / 36 : تو دلهاى گروهى از مردم را متوجه ساز و مهر آنها را در دلهايشان بيفكن .
( 3 ) - كافى : 1 / 391 .