رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم را به ايشان معرّفى كرد و علىّ عليه السلام را به آنها شناساند و ما هم آنها را از طرز گفتارشان مىشناسيم » . « 1 »
12 - از عُبيدبن زراره به نقل از پدرش آورده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « هر كه در مجلسى بنشيند كه در آن مجلس به امامى از امامان عليهما السلام ناسزا بگويند ، در حالى كه بتواند جلوگيرى كند و نكند خداى عزّوجلّ او را در دنيا خوار سازد و در آخرت گرفتار عذاب نمايد و از نعمت خوب معرفت ما او را محروم گرداند . » . « 2 »
13 - از زراره نقل كرده است ، مىگويد : امام باقر عليه السلام فرمود : « وقتى كه مردم كردند ، آنچه كردند ؛ با ابوبكر بيعت كردند اميرالمؤمنين عليه السلام چيزى را مانع از آن نشد كه مردم را به جانب خود فرا خواند ، جز نگاه آن حضرت به مردم و بيم آن كه مبادا از اسلام برگردند و بتپرست شوند و ديگر شهادت ندهند بر اين كه معبود به حقى جز خداى يكتا نيست و محمّد صلى الله عليه و آله و سلم رسول خداست . و براى آن حضرت پذيرش اين رفتار آنها محبوبتر بود تا اين كه به طور كلى از اسلام برگردند . و تنها كسانى هلاك شدند كه مرتكب چنان كارى شدند ولى كسانى كه آن رفتار را نداشتند و ندانسته در كارى وارد شدند كه آن مردم وارد شده بودند بدون دشمنى با اميرالمؤمنين عليه السلام باعث كفر وى و بيرون شدن او از اسلام نمىشد . از اين رو علىّ عليه السلام امر خود را پنهان داشت و چون يار و ياورى نيافت از روى اكراه و اجبار بيعت كرد . » . « 3 »
هامش
( 1 ) - كافى : 1 / 437 .
( 2 ) - همان : 8 / 235 .
( 3 ) - همان : 8 / 235 .