دعوت كرديد ولى آنها اجابت نكردند و فرمان داديد و آنها فرمان نبردند .
و به راستى كه شما استوانههاى دين و اركان زمين هستيد . همواره لطف و عنايت خدا شما را از صلبهاى پاك به رحمهاى پاك منتقل ساخت و هرگز آلودگيهاى جاهليت جاهلان شما را نيالود و فتنههاى هواهاى نفسانى به وجود شما راه نيافت . شما پاكيد و منشأ رويش شما پاكيزه است . پاداشگر روز جزا به وجود شما بر ما منّت نهاد و شما را در خانههايى قرار داد كه خداوند اجازه داد تا برافراشته گردند و نام خدا در آنها برده شود . و صلوات و درود ما را براى شما وسيلهء رحمت ، و كفارهء گناهان ما قرار داد . هنگامى كه نعمت وجود شما را براى ما اختيار نمود و خلقت ما را براى قبول ولايت شما پاكيزه ساخت در حالى كه ما در نزد او موسوم به فضل شما و معترف بر تصديق به ولايت شما بوديم .
و اينك اين مقامى كه ايستادهام ، جاى كسى است كه به خود ستم كرده و خطاكار است و بيچاره و به گناه و جنايت خويش اعتراف دارد ولى با وجود اين اميدوار به خلاص است و اينكه خداوند به واسطهء شما او را از سقوط در مهلكهها نجات بخشد . بنابراين شما در پيشگاه خدا شفيع من باشيد كه من با علاقه و اشتياق به سوى شما شتافتم در حالى كه مردم دنيا از درِ خانهء شما رو برتافتهاند ! و آيات خدا را به استهزا گرفتهاند و از آنها سركشى دارند .
اى خدايى كه هميشه حاضرى و سهو و غفلت ندارى و پيوسته ناظرى و فراموشى در تو راه ندارد و بر هر چيزى احاطه دارى ، منّت تو را كه به من توفيق دادى و مرا با اعتقاد به مقام اوليايت و زيارتشان معرفت بخشيدى ، در هنگامى كه بندگان ( ناآگاه ) مانع بوده و عارف به مقام
مسند الإمام الباقر (ع) (مسند امام باقر ع) (فارسى) — صفحة 220
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٢٢٠