ايشان كمك كند ، عزيزتر و گرامىتر خواهد بود . » . « 1 »
105 - از عبدالرحمانبن حجاج نقل كرده است ، مىگويد : روزى علي بن حسين عليهما السلام به افراد مبتلا به جذام گذر كرد در حالى كه سوار بر الاغى بود ، آنان امام عليه السلام را به خوردن نهار فرا خواندند . امام عليه السلام فرمود : « اگر من روزهدار نبودم با شما نهار مىخوردم » اما همين كه به خانه رسيد دستور داد غذايى فراهم كنند ، غذا را آماده كردند ، فرمود : ايشان را اطعام كنند و سپس آنها را فرا خواند و خود نيز با ايشان هم خوراك شد و با آنها غذا ميل كرد . « 2 »
106 - از علي بن حسين عليهما السلام نقل كرده است ، مىفرمايد : « بدانيد كه خداوند بندگانى دارد كه گويى اهل بهشت را در بهشت مخلد مىبينند و اهل جهنم را در جهنم به حال عذاب مشاهده مىكنند ؛ مردم از شر آنان در امان ، دلهايشان غمگين و نفسشان پاك ، و نيازشان اندك است ، چند روز اندك دنيا را صبر كنند تا در آخرت آسايش طولانى داشته باشند ، اما شب را روى پايشان بر سرپا ايستاده ، اشكهايشان بر صورتها جارى است و به درگاه پروردگارشان مىنالند و در راه آزادى خود از آتش جهنم تلاش دارند و اما روزها بردبار ، دانا ، نيكوكار و پرهيزگارند ، گويى ( از لاغرى ) تيرى ناپرداختهاند كه ترس از عبادت ايشان را ضعيف و لاغر اندام كرده است .
كسى كه آنان را ببيند گويد : بيمارند در حالى كه بيمار نيستند و يا ديوانهاند در حالى كه كار مهمى يعنى ياد آتش دوزخ و عذابهاى آن ايشان
هامش
( 1 ) - مجموعه ورام : 2 / 93 .
( 2 ) - همان : 2 / 191 .