« خداى من ! و اى آقاى من ! تو را به وسيلهء تو شناختم و به وسيلهء تو به راه تو ( دين تو ) هدايت شدم ، آرى تو دليل و راهنماى بر شناخت خويشتنى و اگر تو نبودى به يگانگى تو را نمىشناختم و معرفت به تو نمىيافتم و به بندگى تو راهنمايى نمىشدم ! پس تو را سپاس به خاطر هدايتى كه شدم و هم به خاطر علم و بصيرت و آگاهى كه يافتم و از راه راست اطلاع روشنى پيدا كردم ! و سپاس خداوندى را كه من او را مىخوانم و او اجابتم مىكند ، هر چند وقتى كه او مرا مىخواند كندى و كاهلى به خرج مىدهم ! و حمد و سپاس خدايى را كه چون از او درخواست مىكنم ، به من عطا مىكند ، هر چند وقتى كه او از من قرض مىطلبد ( قرضالحسنه و صدقه براى نيازمندان ) من بخل مىورزم !
حمد و ستايش خدايى را كه براى نيازمنديم هرگاه خواستم با او راز و نياز مىكنم و هر جا بخواهم با او خلوت مىكنم و او نياز مرا برآورده مىسازد ! و سپاس و ستايش خداوندى را كه چشم اميد به درگاه او دارم نه به ديگران ، در صورتى كه اگر بجز او اميد داشتم مرا نااميد مىساخت ! سپاس خدايى را كه امر مرا به خودش واگذارد ، پس مرا گرامى داشت و به غير خودش واگذار نكرد تا خوار و ذليلم كنند . حمد و سپاس خدايى را كه با من اظهار محبت فرمود ، در حالى كه او بىنياز از من بود ، و سپاس خدايى را كه در برابر گناهان من حلم مىورزد به طورى كه گويى هيچ گناهى نكردهام !
بنابراين خداى من ! محبوبترين موجودى است كه به حمد و ستايش من از همه كس سزاوارتر است ! اى صاحب عطا و بخشش كه كسى را بر تو منّتى نباشد و اى صاحب نعمت و جود و اى صاحب جلال و
مسند الإمام السجاد (ع) (مسند امام سجاد ع) (فارسى) — صفحة 659
مساهمون: الشيخ عزيز الله عطاردي
ص٦٥٩