مردى كه در دنيا به عافيت و خوشى بگذراند و هيچ ناراحتى و مصيبت نبيند ! » . « 1 »
43 - از سعيدبن مسيّب نقل كرده ، مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام پرسيدم : مقصود از اين آيه :
« وَ لَوْ لا أَنْ يَكُونَ النَّاسُ أُمَّةً واحِدَةً »
چيست ؟
فرمود : « منظور امت محمد صلى الله عليه و آله و سلم است كه اگر همه بر آيين كفر بودند ، هر آينه مقرّر مىداشتيم براى آن كسانى كه به خداى رحمان كافرند ، خانههايى داشته باشند كه سقف آنها از نقره باشد ! و اگر خداوند با ( كافران و منافقان از ) امّت محمد صلى الله عليه و آله و سلم چنين رفتارى مىكرد هر آينه مؤمنان غمگين مىشدند و چنان گرفتار غم و اندوه كه ديگران با ايشان ازدواج نمىكردند و از يكديگر ارث نمىبردند ( باعث قطع نسل و نابودى مؤمنان مىكشت - م ) » . « 2 »
44 - از زهرى نقل كرده ، مىگويد : از علي بن حسين عليهما السلام راجع به عصبيّت پرسيدند ، فرمود : « تعصبى كه صاحبش از بابت آن گنهكار است ، زيرا كه بديهاى كسان و تبار خود را از نيكى ديگران بهتر مىشمارد ، اين تعصّب نيست كه كسى تبار خود را دوست بدارد ، تعصّب آن است كه كسى تيره و تبار خود را بر ظلم و ستمى يارى رساند . » . « 3 »
46 - « 4 » زهرى از علي بن حسين عليهما السلام نقل كرده است ، فرمود : « من همهء
هامش
( 1 ) - كافى : 2 / 256 .
( 2 ) - زخرف / 33 : اگر مردم يك امّت واحد نبودند .
( 3 ) - كافى : 2 / 308 .
( 4 ) - شمارهء 45 از كافى : 2 / 316 ، بدون كم و زياد همان حديث شمارهء 29 بود كه قبلًا از كافى : 2 / 130 نقل كرديم - م .