فصل 7 : دعايى كه از مولايمان ، امير الحسن عليه السّلام ، در مورد ترس از غرق شدن ذكر گرديده است تا شخص از آن چه مىترسد ، رهايى يابد
بخوانيد : اللَّهُ الَّذِي نَزَّلَ الْكِتابَ وَ هُوَ يَتَوَلَّى الصَّالِحِينَ « 1 » ، وَ ما قَدَرُوا اللَّهَ حَقَّ قَدْرِهِ وَ الْأَرْضُ جَمِيعاً قَبْضَتُهُ يَوْمَ الْقِيامَةِ وَ السَّماواتُ مَطْوِيَّاتٌ بِيَمِينِهِ . سُبْحانَهُ وَ تَعالى عَمَّا يُشْرِكُونَ . « 2 » ( خدايى كه اين قرآن را فرستاده و ( البتّه ) او يار و ياور نيكوكاران است ) ، ( عظمت خدا را چنان كه بايد نشناختند و اوست كه در روز قيامت زمين در قبضهى قدرت او و آسمانها پيچيده به دست اوست . آن ذات پاك يكتا ، پاكيزه است از نسبتهاى نارواى مشركان . ) خداوند در بارهى آنان كه در دريا از غرق شدن ترس داشتند - و اين كه اخلاص دعايشان وسيلهى رهايى آنان از آسيبهاى آبى و جوّى گرديد - چنين فرموده است : فَإِذا رَكِبُوا فِي الْفُلْكِ دَعَوُا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ فَلَمَّا نَجَّاهُمْ إِلَى الْبَرِّ إِذا هُمْ يُشْرِكُونَ . « 3 » ( چون به كشتى سوار شوند ، خدا را به اخلاص كامل مىخوانند و چون سوى خشكى رهاندشان ، باز به پروردگار يكتا شرك مىورزند . )