ب - مبارزه براى تحكيم پايههاى صلح
پس از هجرت رسول خدا ( ص ) از مكه به مدينه ، مشركان و يهوديان اين شهر ، خود را صلح دوست وانمود كردند . وى نيز از اين امر استقبال فرمود و با آنان معاهدهاى را به امضا رساند كه آزادى عقيده و امنيت همگان را تأمين مىكرد . رسول خدا ( ص ) با همهء قبايل صلحجو ، مثل بنى ضمره ( در غزوهء ودان ) ، بنى مدلج در ( غزوهء عشيره ) و قريش ( در غزوهء حديبيه ) پيمان بست . او همهء تلاش خود را در راستاى هدفهاى صلح آميز به كار مىبست . هر چند كه اين امر در مواردى چون غزوهء حديبيه ، موجب ناخشنودى يارانش مىگشت . صلح ، ضامن آرامش است . در دوران صلح حديبيه ، اسلام در ميان مردم چنان انتشارى يافت كه در دوران جنگ نيافته بود . حتى انتشار اسلام در دوران صلح چندين برابر دوران مبارزه بود . تن دادن به صلح از نشانههاى ديندارى است : « وَ إِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها » « 2 » ( اگر به صلح مايل شدند تو نيز از در صلح وارد شو ) . بنابراين اگر ديده مىشود كه رسول خدا ( ص ) همهء پيشنهادهاى صلحجويانهء دشمن را در هر زمان و مكانى مىپذيرد و بلكه به اين كار تشويق نيز مىكند ، شگفتآور نيست . در اسلام ، صلح اصلى ثابت و جنگ