آنان در هر سه جبهه ، حضور داشتند .
امامت او :
امامت و پيشوائى حضرت حسين ( ع ) به نصّ صريح جدّ بزرگوارش رسول خدا ( ص ) به ثبوت رسيده است آنجا كه رسول خدا ( ص ) مىفرمايد : « الحسن و الحسين امامان قاما أو قعدا » حسن و حسين امامان و پيشوايان امّتند خواه به مبارزه برخيزند يا در خانه بنشينند بنابراين سكوت يا عدم قيام حسين ( ع ) در زمان حيات امام حسن ( ع ) به دليل حضور امام وقت و مقام امامت برادرش بوده است و بعد از رحلت او ، بدليل رعايت مفاد عهدنامه برادرش با معاويه بوده است البته اين احتمال بيشتر دارد كه علل ديگرى نيز وجود داشته باشد كه مورد توجّه آن حضرت بوده است .
آغاز ماجرا :
معاويه در نيمهء ماه رجب سال شصت هجرى درگذشت و يزيد جانشين او شد ، او به وليد فرماندار مدينه از جانب معاويه نوشت كه از حسين ( ع ) و عبد اللّه بن زبير و عبد اللّه بن عمر بيعت بگيرد نامهء يزيد در اواخر ماه رجب رسيد عبد اللّه بن زيبر و عبد اللّه بن عمر از مدينه گريختند ، وليد خواست از حسين ( ع ) بيعت بگيرد سرانجام حسين ( ع ) شب يكشنبه بيست و هشتم رجب به سوى مكه حركت كرد فرزندان ، برادرزادهها ، و خواهرزادگان و تمام نزديكانش ، به جز محمد بن حنفيه در ركاب آن حضرت حركت كردند تنها محمد بن حنفيّه در مدينه ماند . حسين ( عليه السلام ) به هنگام خروج از مدينه آيهء
« فَخَرَجَ مِنْها خائِفاً يَتَرَقَّبُ ، قالَ رَبِّ نَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ »
« 1 » را تلاوت مىفرمود و از راه اصلى و جاده معروف حركت فرمود ، نزديكان حضرت عرض كردند اگر مانند عبد اللّه بن زبير از بيراهه حركت مىكرديد دشمن نمىتوانست ما را تعقيب كند . حضرت فرمود : « نه به خدا قسم مسيرم را تغيير نمىدهم بگذار خداوند متعال آنچه را مقرّر فرموده است در حقّ من انجام پذيرد . »
امام حسين ( ع ) سوم شعبان وارد مكه شد و بهنگام ورود آيه
« وَ لَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقاءَ مَدْيَنَ قالَ عَسى رَبِّي أَنْ يَهْدِيَنِي سَواءَ السَّبِيلِ »
« 2 » را تلاوت مىفرمود . و در قسمت بالاى شهر مكّه اقامت فرمود ، مردم مكه و زائران خانه خدا از آن جمله عبد اللّه بن زبير به ديدارش
هامش
( 1 ) - سورة القصص ، آية 21 .
( 2 ) - سورة القصص ، آية 22 .