صفرايى باهم است .
اگر رنگ تف كرده به سپيدى مىزند و سپيدرنگى از اثر پخته شدن ماده نيست ، نشان از مادهء بلغمى دارد .
اگر رنگ تف كرده مايل به سياهى و بدرنگى ( زرد مايل به سياهى ) بود ، درصورتىكه اين سياه فامى و بدرنگى مايل به سياهى سببش از دود و غير دود كه از خارج تأثير گذارند نباشد ، دليل بر سودايى بودن مادهء ورم است .
علاوه بر اين دليلها ، اگر ورم بلغمى يا سودايى باشد ، اكثرا دردى كه بيمار احساس مىكند در پايينهاست و دردى است نه شديد .
چه اگر در حالاتى ديگر درد آيد ، درد بالانشين است و شعلهور ( التهابى ) .
اگر تب شديد باشد ، مادهء تف كردنى از مواد گرممزاج سرچشمه گرفته است ؛ اما اگر تب سبك بود ، تف كردنى حاصلهء مواد سر است .
شايد بتوان از نوع نوبهء تب دليل قاطع از چگونگى بيمارى به دست آورد .
علامات جابهجا شدن بيمارى ذات الجنب :
اگر بيمار مبتلا به ذات الجنب تف كردهء خوب و پسنديده و سريع ندارد و اين حالت مدّت چهارده روز دوام يافت و خبرى از پاكسازى ورم نبود ، دليل آن است كه مادهء ورم در حال جمع شدن است .
براى اينكه بدانيم كه بيمارى در مرحلهء اول است ، علاماتىست كه از قرار زيرند :
1 - درد شديد است و دمبهدم رو به افزايش دارد .
2 - نفس دشوار و تنگ است و نفستنگى در حال نفس بركشيدن دوچندان گردد و كوچك است .
3 - تب شدت يابد .
4 - زبان زبر است كه زبرى زبان ويژگى دارد .
5 - سرفه خشك است ؛ كه خشكى سرفه از لزجى ماده و پرپشتى حجاب مىباشد .
6 - كاهش نيرو .
7 - بىاشتهايى .
8 - درهم شدن هوش و عقل .
9 - بىخوابى و شب بيدار ماندن .
10 - اندك بودن درد سوزنى در جايى كه ورم هست .
اما هرگاه ورم شروع به جمع شدن كرد و مرحلهء جمع شدن را كامل كرد ، اين علامتها را نشان مىدهد :
1 - تب فرونشيند .
2 - درد كاهش يابد و جابهجا مىشود .