و آن اندازه از زمان را كه در آن معرفت به دست آوردنى نباشد نمىتوان به مانند آن اندازه دانست كه در آن معرفت به دست آوردنى باشد .
و مىتوان گفت : گمان بردن به اين كه شايد سزاوارى پاداش يا شكنجه در اينباره از زمان حاصل گردد ، براى اين كه تكليف كردن به آن مهربانى باشد بس است ، زيرا جز از راه گمان دانستنى نيست و بسا شود در بسيارى از جاهائى كه چيزى دانستنى نباشد گمان بردن به آن ، جانشين دانستن گردد .
تمهيد الأصول في علم الكلام ( تمهيد الاصول در علم كلام اسلامى ) ( فارسى ) — صفحه 445
پدیدآورندگان: الشيخ الطوسي
ص۴۴۵