با پيرمرد شامى
ابن اعثم گويد : خاندان رسول خدا ( ص ) را آوردند تا از دروازهء « توما » وارد شهر دمشق كردند . از آنجا آوردند و بر پلّكان مسجد - محلّ نگه دارى اسيران - نگاه داشتند . در اين هنگام پيرمردى آمد تا به آنها نزديك شد و گفت : « خداى را سپاس كه شما را كشت و نابودتان كرد و مردان را از ستم شما آسوده ساخت و امير مؤمنان را بر شما چيرگى بخشيد » . پس على بن الحسين ( ع ) به او فرمود : اى پيرمرد ! آيا قرآن خواندهاى ؟ گفت : بلى ، خواندهام . فرمود : آيا آيهء « قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى » « 2 » را خواندهاى ؟ پيرمرد گفت : آرى ، آن را خواندهام . على بن الحسين ( ع ) فرمود : اى پيرمرد ، « القربى » ( خويشاوندان ) ماييم ! باز آن حضرت فرمود : آيا در سورهء بنىاسرائيل آيهء « وَ آتِ ذَا الْقُرْبى حَقَّهُ » « 3 » را خواندهاى ؟ پيرمرد گفت : آرى ، آن را خواندهام . على بن الحسين ( ع ) فرمود : اى پيرمرد ، « خويشاوندان » ماييم ! ؛ باز پرسيد : آيا آيهء « وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى » « 4 » را خواندهاى ؟ اى پيرمرد بدان كه مراد از ذى القربى در اين آيه ما هستيم .