2 - سورهء « الرّحمن »
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ
به نام خداوند بخشندهء مهربان
الرَّحْمنُ ( 1 ) عَلَّمَ الْقُرْآنَ ( 2 ) خَلَقَ الْإِنْسانَ ( 3 ) عَلَّمَهُ
خداوند مهرگستر * قرآن را ياد داد * انسان را آفريد * به او بيان
الْبَيانَ ( 4 ) الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ بِحُسْبانٍ ( 5 ) وَالنَّجْمُ
تعليم نمود * خورشيد و ماه به حسابند * گياه
وَالشَّجَرُ يَسْجُدانِ ( 6 ) وَالسَّماءَ رَفَعَها وَوَضَعَ
و درخت سجده مىكنند * آسمان را برافراشت و ميزان
الْميزانَ ( 7 ) أَلّا تَطْغَوْا فِى الْميزانِ ( 8 ) وَأَقيمُوا الْوَزْنَ
را نهاد * تا در ميزان از اندازه تجاوز نكنيد * و وزن را
بِالْقِسْطِ وَلاتُخْسِرُوا الْميزانَ ( 9 ) وَالْأَرْضَ وَضَعَها
به انصاف و داد بپاداريد و از ميزان نكاهيد * و زمين را
لِلْأَنامِ ( 10 ) فيها فاكِهَةٌ وَالنَّخْلُ ذاتُ الْأَكْمامِ ( 11 )
براى مردم گسترانيد * در زمين ميوهها و نخلهاى خوشهدار است *
وَالْحَبُّ ذُو الْعَصْفِ وَالرَّيْحانُ ( 12 ) فَبِأَيِّ الاءِ رَبِّكُما
و دانههايى كه از خوشههايش كاه بجا مىماند و گياهانى كه خوشبويند * پس كداميك از نعمتهاى
تُكَذِّبانِ ( 13 ) خَلَقَ الْإِنْسانَ مِنْ صَلْصالٍ كَالْفَخَّارِ ( 14 )
پروردگارتان را دروغ مىپنداريد * انسان را از گل خشكيدهاى چون سفال آفريد *
وَخَلَقَ الْجانَّ مِنْ مارِجٍ مِنْ نارٍ ( 15 ) فَبِأَيِّ الاءِ رَبِّكُما
و جن را از زبانههاى آتش پديد آورد * پس كداميك از نعمتهاى پروردگارتان را
تُكَذِّبانِ ( 16 ) رَبُّ الْمَشْرِقَيْنِ وَرَبُّ الْمَغْرِبَيْنِ ( 17 ) فَبِأَيِّ
تكذيب مىكنيد * پروردگار دو خاور و دو باختر * پس كداميك از
الاءِ رَبِّكُما تُكَذِّبانِ ( 18 ) مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيانِ ( 19 )
نعمتهاى پروردگارتان را دروغ مىانگاريد * دو دريا را جارى ساخت تا به هم بپيوندند *
بَيْنَهُما