كسى مىپذيرم كه براى عظمت من تواضع كند و بخاطر من نفس خود را از شهوات باز دارد ، و روز خود را با ياد من بگذراند ، و به مخلوق من تعظيم نكند و گرسنه را سير گرداند و برهنه را بپوشاند و مصيبت ديده را رحم نمايد و غريب را جاى دهد . پس چنين كسى نورش چون نور خورشيد پرتو مىافكند . در تاريكيها برايش نور قرار مىدهم و در جهالت بردباريش مىبخشم ، به عزت خود مىپوشانمش و بوسيله فرشتگانم حفظش مىكنم ، چون بخواندم جوابش مىدهم و اگر چيزى بخواهد عطايش مىكنم ، پس مثل چنين كسى نزد من چون مثل بهشتهاى عدن است كه ميوههايش در بلندى نبوده و حالتش دگرگون نگردد ( شايد اشاره به تواضع و ثبات مؤمن و يا اشاره به بخشش مؤمن باشد ) .
10 - اعتصام به پروردگار
( 96 ) 1 - امام صادق عليه السلام فرمود : هر بندهاى كه بسوى آنچه خدا دوست دارد روى آورد خدا نيز بسوى آنچه او دوست دارد روى مىآورد ، و هر كه بر خدا