مناظرهء مأمون و امام رضا عليه السّلام
على بن جهم گويد : روزى مأمون مجلسى را برپا كرد و امام رضا عليه السّلام را نيز دعوت نمود . مأمون در آن مجلس به امام عليه السّلام روى نمود و گفت : اى فرزند پيامبر خدا ، آيا معتقدى كه پيامبران معصوماند ؟ آن حضرت فرمود : آرى . آنگاه مأمون گفت : پس چرا خداوند دربارهء آدم عليه السّلام مىفرمايد : « وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى ؛ « 2 » و آدم از امر پروردگارش سرپيچى كرد و گمراه شد » . امام رضا عليه السّلام فرمود : خداوند به آدم عليه السّلام فرمود : « اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ ؛ [ اى آدم ] همراه همسرت در بهشت منزل گزينيد و از هرچه بخواهيد تناول كنيد ولى به اين درخت نزديك نشويد » . خداوند به خوشهء گندمى اشاره نمود و فرمود به آن نزديك نشويد كه از ستمگران خواهيد شد . خداوند به آدم و حوا نفرمود كه از آن گندم و يا از چيزى شبيه آن نخوريد بلكه تنها فرمود كه نزديك آن نشويد ؛ آدم عليه السّلام نيز نزديك آن خوشهء گندم نشد و ميوهء گياه ديگرى را خورد ؛ از سويى نيز شيطان آدم و حوا را وسوسه نمود و به خداوند سوگند خورد كه خيرخواه آنان است و آدم پيش از آن نديده بود كه كسى قسم دروغ به خداوند بخورد ، به همين جهت فريفتهء سخنان شيطان شد ؛ از همهء اينها گذشته ، هنگامى كه آدم از ميوهء درخت خورد هنوز به پيامبرى و عصمت نرسيده بود و گناه او به قدرى