در نوميدى آسودگى است . شارح گويد : راحت لذّتى است كه به سبب آرامش از حركتهاى خستگىزا حاصل مىشود چه آن حركتها حسّى يا عقلى باشد ، و نا اميدى از چيزى بريدن طمع از آن است چون پس از آن كه باور داشته به دست آوردن آن ممكن است معتقد شده است كه امكان ندارد آن را به دست آورد ، و منظور اين است كه توضيح دهد آسودگى لازمهء نوميدى است و آن امرى روشن است چون حركتهاى نفسانى كه بدن را متوجّه مىسازد تا مطلوب را به دست آورد پابر جاست تا وقتى كه نفس به دست آوردن آن را ممكن مىداند و چون بر نفس روشن شد كه به دست آوردن آن ناممكن است ناگزير مىباشد كه حركت در طلب تحصيل آن را قطع كند و رنج حركات نفس را براى به دست آوردن آن مبدّل به آسايش كند كه نتيجه آرامش از آن حركتهاست ، در اين كلمه هشدار مىدهد كه حرص و طلب كردن چيزى را كه بهره اى ندارد و به صاحبش جز آزار و كراهت چيزى نمىرسد رها كند ، مگر كارهايى كه در كار معاد اصلاحش لازم است مانند زياده طلبى در مال دنيا و به دست آوردن كمالات خيالى چون راحت مطلوب مىباشد و به سبب آن ترك حاصل مىشود پس لازم است كه آن ترك واجب باشد چون تمام آن كارها به منزلت زهرهايى است كه اگر دفع و درمان نشود فرجام و خيمى در پى خواهد داشت ( 1 ) و در اين مورد مثلى از سرور فرستادگان ( ص ) رسيده است . و انّ ممّا ينبت الربيع لما يقتل حبطا او يلم ( 2 ) همانا از گياهانى كه در بهار مىرويد