در اين كلمه هشدارى است بر شخص ملول كه درمان كردن نفس و كوشش در گشودن گره ملال واجب است بدين گونه كه آنچه مخالف اسباب ملال و عادت كردن به آن است به دست آورد و آنها را تمرين كند تا بتواند ملكهء وفا را به دست آورد . اين ملكه وفا از فضيلتهاى بزرگ است و در هر زبانى ستوده و در نزد هر خردمندى پسنديده است ، و هر انسانى بدان اقرار دارد اگر چه بهره اش از انسانيّت كم باشد . فضيلت وفا را در طبقات گوناگون مردم چون اهل روم ، حبشه ، نوبه ، و بسيارى از بردگان مشاهده مىكنى . غدر و حيله در تمام آنچه ياد كرديم در مقابل فضيلت وفاست يعنى در هر زبانى نكوهيده است و شنونده از ذكر آن گريزان است و بسيارى از بردگان از آن متنفّر مىباشند و برترى چيزى پستى ضد آن را روشن مىكند و خداوند در چند مورد قرآن دارندهء فضيلت وفا را ستوده است ، خداى تعالى فرمود : و كسانى كه به عهد خدا وفا مىكنند و پيمان شكن نيستند ( 1 ) . و فرمود : كسانى كه هر گاه پيمانى ببندند به پيمانشان وفا مىكنند ( 2 ) ، و خداى متعال در امر كردن به وفا فرموده است : به پيمان خدا وفا كنيد هر گاه پيمان بستيد و سوگندها را بعد از محكم شدن نشكنيد ( 3 ) خداوند خود را در سخت رعايت كردن وفا ستوده و فرموده است : چه كسى به پيمان خدا از خدا وفادارتر است ( 4 ) . و خلاصه وفا از صفات كمال و فضيلتهاى روحانى است كه از بهرهء فراوانى برخوردار مىباشد ، و توفيق از خداست .

( 5 ) . هيچ بخششى برتر و بزرگوارتر از