او انس گيرم ، بر او تكيه زنم ، به او دل بياسايم ، به طاعت او به خداوند تقرب جويم ، در پنهان خويش راه او در پيش گيرم و در سختى به او دلگرم شوم . او خود مرا در خردسالى پرورانده بود ، در بزرگسالى پناه داده بود ، در سختى معيشت عهدهدار شده بود ، در يتيمى مرا التيام بخشيده بود ، از جستن بىنياز ساخته بود ، از دشوارىهاى كسب و كار حفظ كرده بود و خود و زن و فرزند مرا نانخور خويش كرده بود . اينها همه در كار دنيا است ، در كنار آن مرتبتها و برخوردارىها نزد خداوند كه مرا به سوى آنها راه برده بود .
بدين وصف با درگذشت پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله آن مصيبتى بر من وارد آمد كه گمان نمىبرم اگر بر كوهها فرود آمده بود كوهها را توان بر جاى ايستادن مىماند . در آن مصيبت خاندان خويش را ديدم كه برخى بىتاب شدهاند و آنان را نه توان فرونشاندن بىتابى است ، نه ياراى خويشتندارى ، و نه تاب سنگينى آن مصيبت سخت كه وارد آمده است ، بىتابى صبر و شكيب از او ستانده ، عقل از او ربوده و ميان او و فهميدن و فهماندن ، و گفتن و شنيدن مانع افكنده است . در آن مصيبت ديگر مردمان از غير زادگان عبد المطلب را نيز ديدم كه برخى تسليت گويند و به شكيبايى خوانند ، برخى همسويى كنند و بر گريهء خاندان پيامبر بگريند و به بىتابى آنان بىتاب شوند .
من پس از درگذشت او خود را به شكيبايى بداشتم و سكوت گزيدم و دست به كار آنچه خداوند مرا بدان فرمان داده بود شدم و به غسل ، كفن و حنوط پيامبر ، نماز بر او ، نهادن او در آرامگاه ، گردآورى امانت و كتاب خدا و پيمان او كه براى رساندن به خلق بر دوش گرفتهايم و در ميانشان به امانت نهادهايم پرداختم و در اين ميان نه آن اشكى كه بىاختيار از ديده فرو ريخت مرا از اين مهم بازداشت ، نه آن نالهاى كه از درون برخاست ، نه آن سوزى كه در دل افتاد و نه آن مصيبت گران كه بر جان نشست . تا سرانجام آن حقى را كه براى خدا و پيامبر صلّى اللّه عليه و آله بر من واجب بود ادا كردم و آنچه مرا بدان فرمان داده بود به انجام رساندم و همه را به شكيبايى و به چشمداشت پاداش الهى تحمل كردم .
على عليه السّلام سپس به ياران خويش رو كرد و فرمود : مگر چنين نيست ؟
گفتند : چرا ، اى امير مؤمنان .
آنگاه افزود :
دومين مورد ، اى مرد يهودى : پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله در دوران زندگى خويش مرا بر همهء مؤمنان
الإختصاص ( اختصاص ) ( فارسى ) — صفحة 219
مساهمون: الشيخ المفيد
ص٢١٩