مجاهد گويد : دو چندان و دو برابر عملت را نكن كه طالب زيادتر باشى طاعتهايت را . و بعضى هم گفتهاند : منّت نگذار به بخششت بر مردم كه طالب زياد از آنچه را كه دادهاى باشى زيرا متاع دنيا قليل و كم و منّت هم عمل را مكدّر ، و زشت مىكند . زيد بن اسلم گويد : معنايش اينست كه وقتى بخشش و عطائى نمودى براى پروردگارت بكن و صبر كن تا او ثواب دهد بر آن عطايت . جبائى گويد : يعنى منّت نگذار با بلاغ رسالت بر امّتت . ( وَ لِرَبِّكَ ) يعنى براى تقرّب به خدا ( فقط ) ( فَاصْبِرْ ) صبر كن بر ايذاء مشركين ( و اين قول مجاهد است ) . و بعضى گفتهاند : صبر كن بر آنچه خدا فرمانت داده از اداء رسالت و بزرگداشت شريعت و بر آنچه به تو ميرسد از ايذاء و تكذيب براى رسيدن ، به سعادت و ذخاير اخروى . و بعضى گفتهاند : صبر كن از معصيت و گناه و صبر كن بر طاعتها و مصيبتهاى دنيا . و ابن زيد گويد : يعنى صبر كن براى خدا بر آنچه تحميل بر تو شده از كارهاى دشوار در جنگ و جهاد با عرب و عجم . ( فَإِذا نُقِرَ فِي النَّاقُورِ ) مجاهد گويد : وقتى در صور ( اسرافيل ) دميده شد و آن مانند بوق است . و بعضى گفتهاند : اين نفخه و دميدن اوّل است كه آن اوّل شدّت و سختى هولناكيست براى عموم .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲۶ — صفحه 55
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۵۵