معين است .
و الصياصى : جمع صيصه و آن قلعهها و دژهاى محكم است كه ممتنع از ورود به آنست گفته مىشود جذ اللَّه صيصة فلان يعنى آن را چنان محكم نمود كه دخول به آن ممتنع است ، و هر چيزى كه ممتنع و مشكل باشد صيصه است و از آنست كه بشاخهاى گاو و آهو صياصى گفته مىشود ، و نيز بتاج خروس و شانه جولاگر و قالى باف ، و بافندهها هم صيصه ميگويند ، گويد ، مثل واقع شدن شانه بيافته است .
تفسير :
آن گاه خداوند سبحان ياد نمود آنچه كه به يهود بنى قريظه نموده و فرمود :
وَ أَنْزَلَ الَّذِينَ ظاهَرُوهُمْ
و خداوند فرود آورد آنهايى را كه - معاونت و يارى كردند مشركين احزاب را و شكستند پيمانى را كه با رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله نموده بودند كه يارى نكنند دشمنان از اهل كتاب را يعنى يهوديان را و كلّيهء مفسّرين اجماع كردهاند كه ايشان بنو قريظه بودند مگر حسن كه گويد ايشان بنى النضير بودند ، و قول اوّل صحيحتر است ، و سزاوارتر بسياق آيات براى اينكه براى بنى النضير چيزى در قتال و نبرد با اهل احزاب نبود و آنها جلوتر كوچ كرده و رفته بودند .
مِنْ صَياصِيهِمْ
يعنى از قلعهها و حصارهايشان .
وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ
يعنى انداخت در دلهايشان ترسى از پيامبر ( ص ) و ياران مؤمن او .
فَرِيقاً تَقْتُلُونَ
يك دسته از مردانشان را كشتيد .