اعراب :
" الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ " بدل از الَّذِي أَنْشَأَها است و جايز است كه مرفوع يا منصوب باشد بنا بر مدح ، أَنْ يَقُولَ در محل رفع است به اينكه خبر مبتداء بوده باشد .
شأن نزول اين آيه :
[ تفسير ]
سپس خداوند سبحان آگاه كرد آفريدن خود را بر استدلال بر صحّت بعث و قيامت و اعاده مردم و فرمود : ( أَ وَ لَمْ يَرَ ) آيا نميداند الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ آدمى كه ما او را از نطفه ايجاد كرديم ، و تقديرش اينست ، سپس به علقه و از علقه بمضغه ، و از مضغه بعظم ، يعنى نطفه آب گنديده را خون بسته شده كرديم و آن را تبديل بمضغه گوشت نرم نموديم و آن را مبدّل به استخوان كرديم و از استخوان نقلش كرديم تا آنكه آن را آفريدهاى معتدل گردانيده ، سپس در آن روح قرار داده و او را از شكم مادرش بيرون آورده و تربيت كرديم و از حالى به حال ديگر نقلش نموديم تا آنكه عقلش كامل ، و گرديد سخن گويى ستيزهگر و اين قول اوست : فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ يعنى دشمنى صاحب بيان ، يعنى آن كس كه قدرت بر همه اين كارها را دارد چگونه قدرت بر اعاده و برگردانيدن ندارد و حال آنكه اين آسانتر است از ايجاد و تازه شروع كردن و ممكن نيست كه خلقت