تخطي إلى المحتوى الرئيسي

ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ٢٠ — صفحة 441

مساهمون:

ص٤٤١
بملكوت اعلى امر عظيم اطلاق نميشود .

اعراب :

" الَّذِي جَعَلَ لَكُمْ " بدل از الَّذِي أَنْشَأَها است و جايز است كه مرفوع يا منصوب باشد بنا بر مدح ، أَنْ يَقُولَ در محل رفع است به اينكه خبر مبتداء بوده باشد .

شأن نزول اين آيه :

گفته‌اند : كه ابى بن خلف يا عاص بن وائل با استخوان پوسيده پودر شده‌اى آمد و گفت اى محمد آيا تو خيال ميكنى خدا اين را زنده مىكند فرمود آرى ، پس اين آيات تا آخر سوره نازل شد .

[ تفسير ]

سپس خداوند سبحان آگاه كرد آفريدن خود را بر استدلال بر صحّت بعث و قيامت و اعاده مردم و فرمود : ( أَ وَ لَمْ يَرَ ) آيا نميداند الْإِنْسانُ أَنَّا خَلَقْناهُ مِنْ نُطْفَةٍ آدمى كه ما او را از نطفه ايجاد كرديم ، و تقديرش اينست ، سپس به علقه و از علقه بمضغه ، و از مضغه بعظم ، يعنى نطفه آب گنديده را خون بسته شده كرديم و آن را تبديل بمضغه گوشت نرم نموديم و آن را مبدّل به استخوان كرديم و از استخوان نقلش كرديم تا آنكه آن را آفريده‌اى معتدل گردانيده ، سپس در آن روح قرار داده و او را از شكم مادرش بيرون آورده و تربيت كرديم و از حالى به حال ديگر نقلش نموديم تا آنكه عقلش كامل ، و گرديد سخن گويى ستيزه‌گر و اين قول اوست : فَإِذا هُوَ خَصِيمٌ مُبِينٌ يعنى دشمنى صاحب بيان ، يعنى آن كس كه قدرت بر همه اين كارها را دارد چگونه قدرت بر اعاده و برگردانيدن ندارد و حال آنكه اين آسان‌تر است از ايجاد و تازه شروع كردن و ممكن نيست كه خلقت