معنى آيات :
( مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ ) آن گاه خداوند استدلال فرمود كه هر كس ، عبادتى انجام دهد براى خودش نموده ، زيرا ثواب اين عملش به خودش خواهد رسيد ، و خاصيّتش براى او خواهد بود نه ديگرى . ( وَ ما رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِلْعَبِيدِ ) « 1 » و آوردن صيغهء مبالغهء ظلّام براى آن است كه خداوند ميخواهد كاملا نسبت ستمگرى به بندگان را از خود دور كند ، و با اينكه خداوند سر سوزنى نسبت به كسى ستم نميكند اينجا صيغهء مبالغه را به دو جهت به كار برده است . 1 - كسى كه نيازى به ستم كردن ندارد ، و ميداند ستمگرى زشت است اگر اندكى هم ستم كند دربارهاش ميتوان گفت : كه او « ظلّام » يعنى بسيار ستم كننده است . 2 - اين آيه در پاسخ كسى است كه خيال مىكند خداوند به بندگان ظلم مىكند و بعضى از افراد را بجاى ديگرى بمكافات گناه مىرساند ، و ثواب افراد را به ديگرى ميدهد . ( إِلَيْهِ يُرَدُّ عِلْمُ السَّاعَةِ ) آن گاه خداوند اشاره مينمايد كه از وقت قيامت