اللَّه ذلك وعدا » و اضافه وعد به صدق اضافهء غير حقيقى است زيرا كه صدق در تقدير نصب است بنا بر آنكه صفت وعد باشد .
و
« الَّذِي كانُوا يُوعَدُونَ »
موصول است وصله در موضع نصب است بنا بر آنكه صفت باشد براى وعد .
و
« أُفٍّ لَكُما »
مبتداء و خبر است ، و تقديرش چنين است : « هذا الكلمة التي تقال عند الامور المكروهة كائنة لكما » .
« ويلك » منصوب است زيرا مفعول فعل محذوف است ، و تقديرش اين است : « الزمك اللَّه الويل » ، و بعضى گفتهاند : تقديرش چنين است :
« وى لك » كه مبتدا و خبر باشد ، همانگونه كه در
« أُفٍّ لَكُما »
گفتيم .
و « ليوفيهم » معطوف است بر محذوف ، و تقديرش چنين است :
« و اللَّه اعلم ليجزيهم بما عملوا و ليوفيهم اعمالهم » .
معنى آيات :
سپس خداوند بزرگ خبر داده است كه اين انسان استحقاق چه چيزى دارد و فرموده است :
( أُولئِكَ )
يعنى آنان كه سخنان گذشته را ميگفتند .
( الَّذِينَ نَتَقَبَّلُ عَنْهُمْ أَحْسَنَ ما عَمِلُوا )
يعنى : بوسيلهء عبادتهايشان پاداش داده ميشوند ، بدين معنى كه اعمال نيكوى آنان را با پاداش دادن خواهيم پذيرفت ، و منظور از
( أَحْسَنَ ما عَمِلُوا )
واجبات و مستحبّاتى است كه انسان با آن استحقاق ثواب پيدا مىكند ، زيرا عمل مباح نيز از قبيل عمل نيكو است ، ولى به صفت قبولى متّصف نميشود .
( وَ نَتَجاوَزُ عَنْ سَيِّئاتِهِمْ )
و از گناهانى كه انجام دادهاند در ميگذريم .