معنى آيات :
سپس خداوند ياد آور شده است كه در پايان كار موسى دعا كرد و گفت : ( فَدَعا رَبَّهُ أَنَّ هؤُلاءِ قَوْمٌ مُجْرِمُونَ ) بنقل كلبى و مقاتل يعنى : پس از آنكه حضرت موسى از قومش نااميد شد كه به او ايمان بياورند گفت : اينان قومى گنهكار و مشركند و به من ايمان نمىآورند . مثل آنكه گفته است خداوندا آن عذابى را كه با كفرشان استحقاق آن را دارند زودتر بفرست ، عذابى كه بوسيلهء آن موجب عبرت براى آيندگان شوند ، البته موسى ( ع ) نسبت بقوم فرعون نفرين نكرد مگر پس از آنكه به او در اين مورد اجازه داده شد . ( فَأَسْرِ بِعِبادِي لَيْلًا ) فاء در موقعيّت جواب قرار گرفته است ، و تقدير اينست : « فاجيب بان قيل له اسر بعبادى » و علّت اينكه خداوند دستور داد كه شبانه بيرون بروند براى آن بود كه اگر روز حركت ميكردند فرعون آنان را بر ميگردانيد ، و به موسى خبر داده بود كه به زودى فرعون با لشگريانش آنان را تعقيب خواهد كرد . ( إِنَّكُمْ مُتَّبَعُونَ وَ اتْرُكِ الْبَحْرَ رَهْواً ) بقول ابن عبّاس و مجاهد يعنى :