طمس ، هر كدام از عذاب قبلى بزرگتر بود ، و اين عذابها همين عذابى است كه در آيه بعدى بدان اشاره شده است :
( وَ أَخَذْناهُمْ بِالْعَذابِ لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ )
يعنى : آنان را با اين عذابها گرفتار ساختيم ، و اين عذابها كه بوسيله آن گرفتار ميشدند براى آنان عذاب و براى حضرت موسى ( ع ) معجزه بود ، امّا شقاوت بر آنان غلبه يافته بود ، و به اين معجزات ايمان نمىآوردند .
( وَ قالُوا يا أَيُّهَا السَّاحِرُ )
و بقول كلبى و جبائى منظورشان از تعبير ساحر نسبت بموسى نوعى تعظيم و احترام بود ، نه آنكه خواسته باشند او را با اين لفظ سرزنش كنند ، و يا ايه الساحر را بمعنى يا ايه العالم مىگفتند ، زيرا علم سحر در آن دوران رايج بود و از نظر مردم اهميت بسيارى داشت .
و از حسن نقل شده است كه اين جمله را بعنوان استهزاء بموسى مى گفتند .
و بعضى ديگر گفتهاند معنى اين جمله آنست اى كسى كه با سحرت بر ما غلبه يافتهاى ، و در ميان عرب گفته مىشود « خاصمته فخصمته ، و حاججته فحججته » و به همين منوال گويند : ساحرته ( فسحرته ) و منظورشان اينكه موسى با ساحران فرعون بوسيلهء سحر مبارزه كرد و با سحر خود بر آنان پيروز گشت .
( ادْعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِنْدَكَ )
يعنى : تو كه گمان ميكنى خدا با تو پيمان بسته است و تضمين كرده كه اگر ما ايمان به تو آريم عذاب را از ما بر خواهد داشت اينك براى ما از خدايت بخواه كه عذاب را بردارد .
( إِنَّنا لَمُهْتَدُونَ )
يعنى : اگر عذاب از ما برداشته شود ما بسوى حقى كه ما را بدان فرا ميخوانى باز گشت خواهيم نمود .