آن گاه خداوند خبر ميدهد كه تمام اين نعمتها در دنيا مورد بهره بردارى است :
( وَ إِنْ كُلُّ ذلِكَ لَمَّا مَتاعُ الْحَياةِ الدُّنْيا )
كه بيانش گذشت .
( وَ الْآخِرَةُ عِنْدَ رَبِّكَ لِلْمُتَّقِينَ )
يعنى : بهشت جاودان سراى آخرت در بارگاه الهى مخصوص افراد با تقوى است .
حسن گويد : به خدا كه دنيا بيشتر اهل خود را فريب داده است با اينكه خداوند اين كار را نكرده است ، و اگر اين عمل را انجام ميداد چه ميشد ؟
اين آيات دلالت بر لطف الهى دارد ، و مىرساند كه خداوند هيچ نوع مفسدهاى انجام نميدهد ، و كارى نميكند كه موجب كافر شدن مردم شود ، بنا بر اين خدايى كه كارى انجام نميدهد كه موجب گمراهى و كفر مردم شود بطريق اولى خودش فاعل كفر و عصيان نخواهد بود « 1 » .
پاورقی
( 1 ) اين قسمت مذهب اهل جبر را رد مىكند كه خداوند را فاعل كفر و عصيان و افعال بندگان ميدانند ، و از اين آيات استفادهء جالبى در اين بحث شده است .