كه كافران به پدرانشان اقتداء نمودهاند ، اين معنى از فراء و حسن نقل شده است . و بعضى گفتهاند : يعنى تا آنان از راه و روشى كه دارند بسوى پرستش خداى بزرگ بازگشت كنند ، آن گاه خداوند از نعمتهايى كه بقريش داده ياد كرده ميفرمايد : ( بَلْ مَتَّعْتُ هؤُلاءِ وَ آباءَهُمْ ) يعنى : مشركين را با ثروتهايى كه به آنان دادم ، و نعمتهاى فراوان بهرهمند ساختم ، و در مكافات كفرشان عجله ننمودم ( حَتَّى جاءَهُمُ الْحَقُّ ) سدى گفته است حق در اينجا بمعنى قرآن است و بعضى گفتهاند منظور از آن آياتى است كه دلالت بر راست بودن دعوت پيامبر مىكند . ( وَ رَسُولٌ مُبِينٌ ) يعنى : پيامبرى روشنگر كه حق را بيان مىكند و آن پيامبر حضرت محمد صلى اللَّه عليه و آله است . ( وَ لَمَّا جاءَهُمُ الْحَقُّ ) يعنى : پس از آنكه قرآن برايشان آمد . ( قالُوا هذا سِحْرٌ ) گفتند : اين جادو است ، و نوعى نيرنگ مخفى و باطل را به صورت حق جلوه دادن . ( وَ إِنَّا بِهِ كافِرُونَ ) و چون اين كتاب از سوى خدا است ما نسبت به آن كفر ميورزيم .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲۲ — صفحه 211
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۲۱۱
وجه ارتباط داستان حضرت ابراهيم ( ع ) با آيات قبلى اين بود پس از آنكه خداوند تقليدهاى كوركورانه را مذمت كرد ، و پيروى از حق و دليل