مقصود اين است چگونه خداوند چيز پست را بر چيز برتر بر مىگزيند در حالى كه او مالك حكيم است .
سپس خداوند آنان را نكوهش كرده و مىفرمايد :
ما لَكُمْ كَيْفَ تَحْكُمُونَ
( پس گفت چيست شما را چگونه حكم مىكنيد كه دختران را براى خدا و پسران را براى خود مىپسنديد .
أَ فَلا تَذَكَّرُونَ
( آيا ياد آور نمىشويد ) يعنى آيا پند نمىگيريد كه از اين سخن دست بكشيد ؟ .
أَمْ لَكُمْ سُلْطانٌ مُبِينٌ
( يا براى شما دليل آشكارى است ) يعنى حجت بيّنى بر آنچه كه مىگوئيد و ادعا مىكنيد . و همهء اين سخنان استفهام انكارى مىباشد .
فَأْتُوا بِكِتابِكُمْ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ
( پس بياوريد كتابتان را اگر راستگويان هستيد ) يعنى اگر راست مىگوئيد آن چه را كه ادعا داريد بياوريد كتابى را كه حجتى براى شما در آن باشد و مراد اين است كه دليلى از طريق عقل ارائه دهيد نه از جهت سمع .
وَ جَعَلُوا بَيْنَهُ وَ بَيْنَ الْجِنَّةِ نَسَباً
( و قرار دادند ميان او و ميان پريان نسبى ) در معنى اين جمله اختلاف شده كه اكنون توجه مىكنيد :
1 - مراد از جملهء فوق قول زنادقه و ملحدان است كه خداوند و پريان با هم برادرند و خداوند خير و حيوانات مفيد را آفريده . و شيطان تاريكى و پليدى و حيوانات مضر را آفريده است و اين قول « كلبى » و « عطيه » است .
2 - مراد قول مشركان است كه فرشتگان دختران خداوند هستند و به ( جن ) و پرى ناميده شدهاند چون از ديدهها مستور و ناپيدا مىباشند .
و اين قول « مجاهد » و « قتاده » و « جبائى » است .
3 - مراد اين است كه خداوند با پريان خويشى كرده و فرشتگان حادث شدهاند ، منزه و دور است خداوند از اين سخن !