تفسير
خداوند به دنبال داستان ابراهيم به داستان « موسى » و « هارون » پرداخته و فرمود : وَ لَقَدْ مَنَنَّا عَلى مُوسى وَ هارُونَ ( و به حقيقت منت نهاديم بر موسى و هارون ) يعنى نعمت داديم به ايشان آن چنان كه هر اذيتى از ايشان بريده است و از آن نعمتها ، نبوت و نجات از دست فرعونيان و ساير نعمتهاى دنيوى و اخروى مىباشد . وَ نَجَّيْناهُما وَ قَوْمَهُما ( و نجات داديم آن دو و قوم ايشان را ) از « بنى اسرائيل » مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ ( از اندوهى بزرگ ) كه مسخر و زير دست فرعونيان بوده و بشدت براى ايشان به كار گرفته مىشدند . و گفتهاند : نجات داديم ايشان را از غرق شدن در دريا و يارى كرديم ايشان را بر فرعون و قوم او وَ نَصَرْناهُمْ ( و يارى كرديم ايشان را ) فَكانُوا هُمُ الْغالِبِينَ ( پس بودند ايشان غالبان ) يعنى غالب و قاهر شدند بعد از آنكه مغلوب و مقهور بودند . وَ آتَيْناهُمَا الْكِتابَ الْمُسْتَبِينَ ( و داديم ايشان را كتاب واضح ) يعنى « تورات » كه به واسطهء بيانى كه دارد بسوى خود مىخواند و اين صفت هر كتاب آسمانى است . وَ هَدَيْناهُمَا الصِّراطَ الْمُسْتَقِيمَ ( و هدايت كرديم ايشان را به راه راست ) يعنى دلالت كرديم ايشان را به راهى كه مؤدّى به حق و رسانندهء به بهشت باشد .