دعاى خود چيزى به دست نخواهد آورد ، و اين جمله را فرعون از روى جبر و پرخاش و بىباكى به زبان آورد . إِنِّي أَخافُ أَنْ يُبَدِّلَ دِينَكُمْ ( و من مىترسم كه دگرگون كند دين شما را ) كه خدايى من است اگر او را نكشم أَوْ أَنْ يُظْهِرَ فِي الْأَرْضِ الْفَسادَ ( و اينكه ظاهر كند در زمين فساد را ) به اينكه قوم او پيرويش كنند و ما ناچار خواهيم بود كه با ايشان به جنگ پردازيم و اين انگيزهء نابودى شهرها خواهد شد و بدين صورت فساد ظاهر خواهد گشت . « قتاده » گفته منظور از فساد در نزد فرعون عمل كردن به طاعت خداوند بود . و چون فرعون اين سخنان را گفت ، موسى به پروردگارش پناه برد كه : وَ قالَ مُوسى إِنِّي عُذْتُ بِرَبِّي وَ رَبِّكُمْ مِنْ كُلِّ مُتَكَبِّرٍ لا يُؤْمِنُ بِيَوْمِ الْحِسابِ ( و موسى گفت من پناه مىبرم به پروردگارم و پروردگار شما از هر متكبرى كه ايمان نياورد به روز حساب ) يعنى من اعتصام مىجويم به پروردگار خود كه مرا آفريد و پروردگار شما كه شما را آفريد از شرّ هر كسى كه بر خداوند تكبر كرده و از فرمانبردارى او سرپيچى كند و روز قيامت را تصديق نكند تا خداوند از شرّ او مرا نگهدارد ، و چون فرعون تصميم قتل موسى را گرفت يكى از درباريان او كه مرد با ايمانى بود وى را موعظه كرد : وَ قالَ رَجُلٌ مُؤْمِنٌ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَكْتُمُ إِيمانَهُ ( و مرد مؤمنى از آل فرعون كه ايمان خود را پوشيده مىداشت گفت ) كه بر وجه تقيه ايمانش را در سينهاش پنهان مىداشت .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۲۱ — صفحه 257
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۲۵۷
امام صادق ( ع ) فرمود :
( التقية من دينى و دين آبائى و لا دين لمن لا تقية له و التقية ترس اللَّه فى الارض لان مؤمن آل فرعون لو اظهر الاسلام لقتل )
« تقيه ( كار بدون گرفتارى و حركت بدون سقوط و مبارزهء بدون نابودى )