را به همراه خود به « شام » برد .
اين جمله را ( خدايم به زودى هدايتم كند ) ابراهيم براى ترغيب همراهان و نكوهش قوم خود گفته است .
« ابراهيم » چون به « سرزمين مقدس » رسيد از خداوند براى خود فرزندى مسئلت داشته و گفت :
رَبِّ هَبْ لِي مِنَ الصَّالِحِينَ
( پروردگارم ببخش براى من از شايستگان ) يعنى از شايستگان فرزند صالحى مرا عنايت كن ، پس در اينجا به خاطر دلالت كلام ، لفظ ( ولد - فرزند ) حذف شده است
.