بر خداوند مىكند . پس ( من ) بر هر فرد تميز دهنده و ( ما ) بر هر چيزى گويند .
وَ جَعَلَ لِلَّهِ أَنْداداً
( و قرار داد براى خداوند همتايانى ) يعنى براى او همتايانى را نشان كرد در توجه دادن عبادت به سوى آنها از اصنام و بتها .
لِيُضِلَّ
( تا گمراه كند ) مردم را .
عَنْ سَبِيلِهِ
( از راه او ) يعنى از دين او . يا چنين معنى كنيم كه : تا گمراه شد خودش از راه خدا . و در اين صورت لفظ لام به معنى ( لام عاقبت ) خواهد بود . يعنى ايشان نمىخواستند كه چنين شود ولى عاقبت كارشان جبراً چنين مىبايست بگردد .
قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا
( بگو بهرمند باش به كفرت اندكى ) ، اين كلام در ظاهر به صورت امر بوده ولى داراى معنى خبرى مىباشد ، مانند اينكه گفته مىشود : ( اگر حيا نمىكنى پس بكن هر چه مىخواهى ) ، و مقصود اين است كه مدت بهرمندى او با كفر خود در دنيا اندك و نابود شدنى خواهد بود .
إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ النَّارِ
( كه تو از اصحاب آتشى ) كه همواره در آن عذاب خواهى شد .
أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ
( آيا آنكه قنوت كننده است ) . « ابن عباس » گويد : آيا آن كه ياد كرديم بهتر است يا آنكه همواره در فرمانبرى خداوند است . كه نظر « سدى » نيز مىباشد ، و نيز گفتهاند : آنكه بر قرائت قرآن و نماز شب قيام مىكند بهتر است ؟ ، و اين نظر « ابن عمر » است .
امام باقر عليه السلام فرمود : منظور كسى است كه نماز شب مىخواند .
آناءَ اللَّيْلِ
( لحظههاى شب ) يعنى ساعات شب .
ساجِداً وَ قائِماً
( سجده كننده و به پا ايستنده است ) كه گاهى در نماز سجده كرده و گاهى قيام مىكند .
يَحْذَرُ الْآخِرَةَ
( مىترسد از آخرت ) يعنى از عذاب آخرت .