تفسير :
سليمان سان مىبيند
وَ وَهَبْنا لِداوُدَ سُلَيْمانَ ( و بخشيديم به داود سليمان را ) . نِعْمَ الْعَبْدُ ( چه نيكو بنده است ) حضرت سليمان . إِنَّهُ أَوَّابٌ ( همانا اوست بسيار بازگردنده ) كه براى بدست آوردن رضايت خداوند همواره بازگشتش در امور دين بسوى اوست . إِذْ عُرِضَ عَلَيْهِ ( زمانى كه عرضه شد بر او ) . جايز است كه ( اذ ) متعلق به ( نِعْمَ الْعَبْدُ ) باشد كه مقصود چنين مىشود ( چه نيكو بندهاى است هنگامى كه عرضه شد بر او ) و جايز است كه متعلق به ( ياد كن اى محمّد ) بوده كه در تقدير مىباشد بِالْعَشِيِّ ( به هنگام شام ) يعنى هنگام زوال خورشيد و غروب و عصر الصَّافِناتُ ( اسبان ) يعنى اسبهايى كه بر سه پا ايستاده و بر نوك ناخن پاى چهارم قرار گيرند الْجِيادُ ( اسبان تندرو ) كه داراى قدمهاى فراختر باشند . مقاتل گويد : حضرت سليمان از پدر خود ، داود دو هزار اسب به ارث برده بود و داود آنها را از « عمالقه » به چنگ آورده بود . « كلبى » گويد : سليمان در دمشق و نصيبين جنگ كرده و دو هزار اسب به چنگ آورد .