تخطي إلى المحتوى الرئيسي

التمحيص ( تكامل و طهارت روح ) ( فارسى ) — صفحة 141

مساهمون:

ص١٤١
142 - امام كاظم عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : كسى كه در بارهء خداوند متعال تعقّل و تفكّر دارد ، سزاوار است كه در تحصيل روزى خود تنبلى نكند و خداوند متعال را در قضا و مقدّراتش متّهم ننمايد . 143 - جابر ( بن يزيد جُعفى ) گويد : به امام باقر عَلَيْهِ السَّلَامُ عرضه داشتم : صبر جميل چيست ؟ فرمود : صبر و تحمّلى است كه ضمن آن به هيچ كسى شكوه و گلايه نكند ، همانا حضرت ابراهيم ، يعقوب را به سمت راهب و عابدى از راهبان و عابدان براى حاجتى فرستاد ، چون راهب او را ديد گمان كرد كه ابراهيم است ، به نزدش آمد و با او معانقه كرد ، سپس گفت : خوش آمدى اى خليل الرحمان ! يعقوب گفت : من خليل الرحمان نيستم ، و ليكن يعقوب فرزند اسحاق فرزند ابراهيم هستم . راهب به او گفت : چه شده است كه تو را اينطور بزرگ و شكسته مىبينم ؟ گفت : بسبب اندوه ، ناراحتى و مريضى است . امام عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود : يعقوب از درگاه منزل راهب بيرون نشده بود كه خداوند متعال بر او وحى فرستاد : اى يعقوب ! شكايت و گلايه مرا به بندگانم مىكنى ! ! يعقوب در همان جا روى زمين به سجده افتاد و گفت : نه ، اى پروردگارم . خداوند به او وحى نمود : من تو را آمرزيدم ، ديگر همانند آن را تكرار نكن . پس از آن يعقوب عَلَيْهِ السَّلَامُ آنچه كه از سختىها و تلخىهاى دنيا به او مىرسيد ، شكوه و گلايه نمىكرد ، مگر آنكه روزى اظهار مىداشت : « فقط گرفتارى و اندوه خود را به خداوند متعال شكوه مىكنم و از خداوند چيزىرا مىدانم كه شماها نمىدانيد » .