پيشگفتار
سخن گفتن پيرامون امام حسين عليه السلام دلها را فرا مىگيرد ، نفسها را به سوى خود مىكشاند ، آزادگان را شيفته مىسازد و مؤمنين را جذب مىنمايد . . . چرا ؟
زيرا او حسين است ، و تو چه دانى كه حسين كيست . . .
اوست دارنده فضيلتها ، اخلاق نيكو ، رتبهها و درجاتى كه هر انسانى آرزو دارد تنها يكى از آنها را دارا باشد تا او را در شرف و سربلندى ، بزرگوارى و عزّت بسنده باشد .
بنابراين هرگاه به سويى از روش و منش مبارك وى مىنگرى ، كرامات و بزرگواريهاى او چنان در برابر ديدگانت مىدرخشند كه در تشخيص برترينها و نيكوترينهاى آنها سرگردان مىگردى .
بدينسان او را - گذشته از بلند آوازى او در شرف و نسب - چون قلّهء بلندى در دانش ، عبادت ، بخشش ، از خودگذشتگى ، شجاعت و رهبرى مىيابى .
اوست سراسر خير و نيكى و سرشار از بركت .
لكن در زندگى اين امام محورى وجود دارد كه نمىتوان از آن چشمپوشى نمود و آن كربلاست ؛ آنجايى كه گرد آورنده فضيلتهاى