اين مفهوم راستين انتظار است و انتظار هرگز به معناى فروبستگى نمىباشد . همچنين انتظار اين نيست كه دست روى دست بگذاريم و منتظر بمانيم تا امام مهدى ظهور كند ، سپس رزميدن را بياموزيم و صفآرايى نماييم ؛ زيرا اين تصوّر نادرستى است كه شرع و عقل آن را نمىپسندند . دراين باره خداوند متعال در ابتداى سورهء صف - كه به چندين آيه آن پرداختهايم - مىفرمايد : ( إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفّاً كَأَنَّهُم بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ ) « 1 » « خداوند كسانى را دوست مىدارد كه در راه او پيكار مىكنند گويى بنايى آهنيناند . »
بر اين اساس شايسته است كه از هم اكنون براى ظهور امام آمادگى بيابيم . به همين خاطر بر هر انسان مؤمنى واجب است كه هر روز از رهگذر ادعيه و زيارتهاى روايت شده از معصومين ، پيمان خويش را با امام تجديد نمايد .
3 - اطاعت از هر فردى كه امام ما را به اطاعت كردن از وى امر نموده است . چنان كه در ميدان نبرد يك سرباز انتظار ندارد كه بالاترين فرماندهء نظامى نزد وى بيايد و او را از دستورات و نحوهء عمليات آگاه سازد ؛ بلكه مىداند كه دستورات را از طريق ردههاى گوناگون فرماندهى دريافت خواهد نمود . همچنين ما كه در روزهاى انتظار به سرمىبريم بايد از افرادى همچون فقهاى عادل كه نمايندگان امام مىباشند ، اطاعت نماييم ؛ زيرا خداوند متعال و امام ما را به اطاعت از ايشان امر نمودهاند .
هامش
( 1 ) - سورهء صفّ ، آيهء 4 .