فصل دوازدهم
فصل سيزدهم
فصل چهاردهم
در عذر از اينكه در اين كتاب اكتفا بمواهب عاليه و الهامات غيبيهء كه از طرف حضرت احديت به من عنايت شده نموده ، و در مقام استيفاى احكام شرعيه بر نيامدهام . بدان كه چون جمعى از علماى اعلام و مصنفين عالى مقام كه قبلا ذكر شد در مقام وصيت بفرزندان خود برآمده و آنچه معروف و متداول است و از آداب و اسبابى كه تعلق بدين و دنيا دارد اقتصار نمودهاند ، من ديدم كه متابعت آنان ضايع كردن وقت است ، و راهنمائى به آن كتابها و توصيه نمودن برجوع بآداب و مطالبى كه در آنها است كافى است ، و احتياج به نوشتن كتاب جداگانهء ندارد ، و من در اين كتاب آنچه را تمام يا اكثر آن در رسالههاى علماى ما كه براى فرزندان خود نوشتهاند نيست ذكر مينمايم ، كه ترسم فرزندان من در غير اين كتاب به آنها ظفر نيابند ، و به آنچه مقصود و مطلوب دين و دنياى ايشان است دست نيابند ، مگر اينكه خداوند جل جلاله كه نسبت بايشان ارحم الراحمين است ايشان را از خزانهء . « عَلَّمَ الْإِنْسانَ ما لَمْ يَعْلَمْ » ( يعنى تعليم فرموده است