فصل صد و سى و ششم
و بدان كه : تحقيقا تو و آنچه در دست دارى ملك او است ، و حضرتش جل جلاله بحفظ مال و ملك خود از تو سزاوارتر است ، و لكن ترا شرافت داده باينكه به تو اهليت داده است كه خود و آنچه را به تو عنايت فرموده است در نزد حضرتش بوديعت و امانت بسپارى ، و حضرتش را مثل وكيل و نائب خود قرار دهى ، و بدين سبب ترا بمقامى جليل و عالى رسانده است ، چنانچه بجد بزرگوارت رسول خدا صلى اللَّه عليه و آله و سلّم فرموده است : فَاتَّخِذْهُ وَكِيلًا « 1 » ( يعنى پس او را وكيل اتخاذ كن ) . و اى فرزندم : متوجه باش كه چگونه در حال خواب از خدمت و طاعت او جل جلاله بازماندهء ، و حضرتش بيد رحمت خود ترا خدمت نمايد ؛ كه ترا و حيات و عافيت ترا و آنچه را كه به آن محتاجى از اهل و عيال و اموال و امنيت حفظ ميفرمايد ، و در تابستان بهواى لطيف و در زمستان به نيروى گرم كردن ترا رعايت و حفاظت مينمايد ، و چگونه در بدن تو تصرف نمايد كه غذائى كه تناول نمائى بهر يك از اعضاء و جوارح بدن تو مىرساند ، و چگونه گوش و چشم و ساير اعضاى بدن ترا حفظ مينمايد ؟ و بعد از بيدار شدن تمام احتياجات ترا مهيا فرموده است ، و آنچه بسبب خواب از تو فوت شده است به تو برميگرداند . اگر يكى از اين كارها را يكى از بنى نوع انسان نسبت به تو انجام ميداد آيا قدر او را نميدانستى ؟ و اعتراف بفضل و احسان او نداشتى ؟ و البته خداوند جل جلاله اولى و احق است كه با حضرتش با انصاف رفتار نمائيم .