را بپردازد و اگر مشترى بدهد بر فروشنده قبول آن واجب نيست و چون مدت بسر آيد بر بايع و مشترى هر دو واجب است ، اين بدهد و آن بگيرد ، و اگر نگرفت تلف از اوست مرابحه آن است كه فروشنده مشترى را از رأس المال يا آن اندازه كه براى او تمام شده آگاه كند آنگاه سودى بر آن بيافزايد و اگر نسيه خريده است بگويد و اگر چند جنس با هم خريده است و مىخواهد يكى را به مرابحه بفروشد و براى آن قيمتى به تخمين معين كرده است نيز مشترى را آگاه كند و اگر آگاه نكرد يا دروغ گفت معامله حكم عقد فضولى و مكره دارد چون مشترى راضى بدان نبوده و رضاى او معلق بر امرى است كه تحقق نداشت اگر پس از آن آگاه شد و راضى گشت معامله صحيح است و الا باطل و پولى كه گرفته بر فروشنده حرام است و مكروه است نسبت ربح به سرمايه دادن تا شبيه ربا نشود بلكه نسبت سود به متاع دهد مثلا نگويد با تومانى يك ريال منفعت مىفروشم بلكه
تبصرة المتعلمين في أحكام الدين ( فارسي ) — صفحة 263
مساهمون: العلامة الحلي
ص٢٦٣