نمىديدند يا از كار بر كنار مىكردند و يا مىكشتند . اين مسأله را البته نمىتوان به سرشت نژادى مربوط دانست بلكه اين امر ثمرهء حالت سقوطى است كه جامعهء اسلامى به خاطر از هم گسيختگى و فساد گسترده اخلاقى بدان گرفتار شده بود .
امام جواد عليه السلام با بهره بردارى از اين اوضاع در تغذيه جنبشهاى مكتبى كه شالودهء آنها براى آينده پى ريزى مىشد ، اقدامات مهمى انجام داد . در همين هنگام قيامى كه توسط محمّد بن قاسم بن على الطالبى ، بر پا شد دستگاه حكومت را با ترس و نگرانى رو به رو كرد .
نمونهاى از انقلاب علوى
قيام محمّد بن قاسم بن على بن عمر بن زين العابدين على بن الحسين عليه السلام بارزترين قيام در دوران امام جواد بود . با خواندن خاطرات روزهاى جهاد او ، مىتوان به جلالت قدر اين مرد پى برد .
توده مردم از محمّد بن قاسم ، بالقب « صوفى » ياد مىكردند زيرا همواره جامه پشمى سپيدى مىپوشيد . او مردى دانشمند ، فقيه ، ديندار و زاهد بود .
محمّد پس از آنكه از كوفه بيرون شد به سمت « مرو » در استان خراسان روانه گرديد . وى قبل از اين به سوى ناحيه « رقّه » خروج كرده بود . گروهى مردان سرشناس از فرقهء زيديّه ، همچون يحيى بن حسن بن فرات و عبّاد بن يعقوب رواجنى در ركاب وى بودند .