اغتنام عمر و فرصت
در كتاب سبك شعر پارسى - سبك خراسان - به ناصر خسرو نسبت مىدهد :
تا كى خورى دريغ ز بُرنايى
زين چاه آرزو ز چه بَر نايى ؟
دانست بايدت ، چو بيفروزى
كآخر اگرچه دير ، بفرسايى
بنگر كه عمر تو به رهى ماند
كوتاه ، اگر تو اهل هش و رايى
هر روز منزلى به روى زين ره
هرچند كآرميده و برجايى
زير كبودْ چرخ بىآسايش
هرگز گمان مبر كه بياسايى
بر مركب زمانه نشستستى
زو هيچ روى نه كه فرود آيى
بخشايش از كه چشم همى دارى
بر خويشتن خود از چه نبخشايى
آن كن ز كارها كه چو ديگر كس
آن را كند برآنش بستايى
در كارهاى دينى و دنيايى
جز همچنان مباش كه بنمايى
بر خوى نيك و عدل و كم آزارى
بفزاى تا كه مال بيفزايى
عمر و معاويه
رجوع شود به شرح ابن ابى الحديد جلد 2 ، صفحهء 584 ، ذيل خطبهء 132 ، داستان ورود عمر به فلسطين و استقبال امراى مسلمين و