عشق آن زنده گزين كو باقى است
وز شراب جانفزايت ساقى است
تو مگو ما را بدان شه بار نيست
با كريمان كارها دشوار نيست
دين مىگويد به مرده عشق مبند و به زندهء حىّ قيّوم عاشق باش .
قرآن گاهى مىفرمايد : * ( قَدْ خَسِرَ الَّذينَ كَذَّبوا بِلِقاءِ الله ) * ، يا اينكه مىفرمايد :
* ( قُلْ إنَّ الْخاسِرينَ الَّذينَ خَسِروا أنْفُسَهُمْ ) * . بايد گفت هيچ باختنى مثل آن نيست كه انسان شخصيت خود و شؤون حياتى خود را ببازد ، مثل اينكه اميد خود را ببازد . آن كس كه اميد خود را باخت درحقيقت حرارت و روشنايى و نيروى محرك و بالاخره حيات خود را باخته است .
مىگويند زندگى بدون حاجت و حركت و جنبش ملالتآور است .
اگر آدمى همه چيز هميشه داشته باشد از لذت زندگى محروم خواهد ماند . خود لذت به دست آوردن و ظفر يافتن و به مقصود و مطلوب رسيدن لذت بزرگ زندگى است . آدمى در زندگى مانند صيادى است كه هميشه در پى شكار است و از خود ظفريافتن و به چنگ آوردن شكار لذت مىبرد . اگر حاجت و حركت نباشد سكونى خواهد بود شبيه به مرگ ، خالى از هرگونه شوق و عشق و اميد . ملالت و افسردگى كه در ميان بعضى ملل و اقوام ديده مىشود براى همين است كه عشق و اميد و درنتيجه حركت و جنبش خود را باخته و از دست داده‌اند . علت از دست دادن اين امور يكى رواج ظلم و ستم است .
روح سالم شاد است ، اميدوار است ، روح شاد به روى زندگى مىخندد و به ديگران هم شادى و اميد مىپاشد ، به عكس روح مأيوس و نااميد . در محفل خود راه مده همچو منى را - كه افسرده دل افسرده كند انجمنى را به عنبرفروشان اگر بگذرى - شود جامه هايت همه