مىدانند ) فاعل فعل ، جمع آمده و اشكالى هم ندارد . ابو على گويد : « يعلم » متعدى به دو مفعول است و همانطورى كه در مثل « فَسَوْفَ تَعْلَمُونَ مَنْ تَكُونُ لَهُ عاقِبَةُ الدَّارِ » ( انعام 135 : خواهيد دانست كه سر انجام بهشت براى كيست ؟ ) فعل بوسيلهء استفهام معلق شده ، در آيهء مورد بحث نيز بوسيلهء جار و مجرور ، معلق شده است . در قرائت غير مشهور « و من عنده علم الكتاب » بكسر ميم و دال « و من عنده علم الكتاب » نيز قرائت شده است . قرائت اول يعنى « و من فضله و لطفه ام الكتاب » كه جار و مجرور خبر و « علم الكتاب » مبتداست و در قرائت دوم ، جار و مجرور متعلق به فعل است .
لغت :
اعراب :
نَنْقُصُها مِنْ أَطْرافِها : جملهء حاليه . لا مُعَقِّبَ لِحُكْمِهِ : جملهء حاليه . كَفى بِاللَّهِ : باء زائده . اين باء براى تأكيد است و اسناد فعل به فاعل را محقق مىسازد .